Przełknął i spojrzał na nią.

- Co mi podałaś?! – prawie krzyczał.

Powoli na mistrza eliksirów spłynęło olśnienie.

- Nie… - wyszeptał, gdy poczuł, że robi się twardy. Bardzo, bardzo twardy.

Gryfonka odstawiła pustą fiolkę na biurko i zdjęła swoje skąpe majteczki jednym pociągnięciem w dół. Zbliżyła się do Snape’a, który zobaczył pożądanie w jej oczach.

- Otrząśnij się! Hermiono! – krzyknął mając nadzieję, że wywoła jakąś reakcję.

Nie odpowiedziała. Dotknęła dłonią główki jego przyrodzenia. Ostrożnie złapała go przy podstawie i powoli zaczęła przesuwać dłoń do czubka. Severus wydał z siebie cichy jęk i warknął, gdy go puściła. Pochyliła się i delikatnie liznęła końcówkę jego penisa. Nagle, zupełnie bez ostrzeżenia, wsadziła go sobie do buzi. Snape jęczał, podczas gdy Hermiona poruszała głową w górę i w dół, powodując, że chciał wcisnąć się jeszcze głębiej.

- Proszę… Panno Gr-Granger. – szeptał desperacko.

Wypuściła go z cichym cmoknięciem. Pocałowała go lekko w usta i przełożyła nad nim jedną nogę. Jej gorąca i całkowicie mokra wagina, która teraz znajdowała się jedynie kilka cali od jego długiego, twardego przyrodzenia sprawiała, że miał ochotę krzyczeć.

Opuściła się lekko.

- Severusie… - było to pierwsze słowo, które wypowiedziała, odkąd przyszła. – Chcę się z tobą pieprzyc…

Nie miał czasu, aby odpowiedzieć, ponieważ Hermiona nabiła się na niego. Oboje jęczeli z przyjemności, gdy zaczęła kołysać się na nim w przód i w tył. Zatracając się w niej poczuł, że spełnienie jest już blisko. Za blisko.

Nagle Hermiona zatrzymała się, a on spojrzał na nią. Zastanawiał się, czy wróciły jej już zmysły. Pewna jego cześć miała jednak nadzieję, że nie.

Machnęła ręką i uwolniła go.

- Teraz to od pana zależy, co wydarzy się dalej, profesorze… - wyszeptała.

Severus odepchnął od siebie wszelką logikę, złapał ją za biodra i wbił się w nią. Oboje jęknęli.

- Uważam… - poruszył się parę razy. – Że powinnaś skończyć to, co zaczęłaś… Panno Granger…

Pociągnął ją w dół tak, że teraz zawisł nad nią. Uniósł jej biodra i ponownie w nią wszedł.

Hermiona szczytowała pierwsza, a jej krzyk wydobył z Severusa niemal zwierzęce zachowania. Chwilę potem poczuł, że i na niego spływa silne spełnienie. Eksplodował w niej. Zamknęła oczy i ścisnęła mocno ramiona swojego nauczyciela.

Gdy opadli, usłyszał jej głos.

- O mój Boże… - mruknęła, wtulając się w jego ramię.

Oboje byli bardzo zmęczeni. Snape przyciągnął ją bliżej.

- Wszystko w porządku, Hermiono.

Powoli ich oddechy uspakajały się. Chciał się odsunąć, ale mu nie pozwoliła.

- Kto? – zapytał cicho.

- Draco. - Uniosła głowę, aby pocałować go w szyję.- Ale nie żałuję.

- Ja też nie. – mimowolnie się uśmiechnął.

Leżeli tak przez pewien czas.

- Co teraz? – zapytała Hermiona sennym głosem.

- Nie wiem. Jak na razie wiem, że powinienem podziękować panu Malfoyowi.

Uśmiechnęła się.

- Tak. Uważam, że powinniśmy.