- Hermiono… - szepnął patrząc jej w oczy.

- Pragnę cię, Severusie…

Pocałunek, który złożyła na jego ustach, był przepełniony miłością i pożądaniem, co sprawiło, że zapomniał o jakichkolwiek wątpliwościach. Stanął pomiędzy jej nogami i zbliżył swojego penisa do jej pochwy. Na początku, główką, potarł jej łechtaczkę, co wywołało ciszy jęk, po czym ustawił się przy wejściu i powoli, chcąc być delikatnym, zaczął wsuwać się do środka. Dziewczyna warknęła, złapała go za pośladki i z całej siły przycisnęła do siebie. Oboje krzyknęli głośno. Severus zrozumiał, że Hermiona ma dosyć delikatnych zagrywek. Jedną rękę położył na jej plecach, drugą ścisnął pierś i zaczął poruszać się szybko i mocno. Próbował ją całować, lecz jęki nie pozwalały jej odwzajemnić pocałunku. Zajął się jej szyją, podczas gdy ona jedną ręką ściskała mocno jego pośladek, a drugą drapała jego plecy. Był pewny, że będzie miał rany, ale skoro było to przyjemne, to czy rany były ważne?

Gdy poczuł, że jej pochwa zaczyna delikatnie się zwężać, a dziewczyna ani na chwilę nie przestawała jęczeć, przycisnął ją do stołu, złapał za biodra i dał z siebie wszystko.

Nagle Hermiona zaczęła krzyczeć. Złapała się za piersi i mocno je ścisnęła, jej plecy wygięły się w łuk, a mięśnie pochwy mocno zaczęły uciskać jego penisa. Czując to, zaczął wbijać się w nią jeszcze mocniej, by po chwili wypełnić ją swoim nasieniem. Ciężko dysząc, opadł na nią.

Trwali w tej pozycji dość długo, próbując dojść do siebie. Hermiona głaskała go po głowie, podczas gdy on bawił się jej drugą dłonią. W końcu wysunął się z niej, wyprostował i pomógł jej wstać.

Ubierali się w ciszy, rzucając sobie ukradkowe, nieśmiałe spojrzenia. Gdy zapinał ostatni guzik koszuli, dziewczyna podeszła do niego i mocno przytuliła.

- Kocham cię, Severusie – wyszeptała, wtulając twarz w jego klatkę piersiową.

Z początku zamarł. Nie spodziewał się takiego wyznania. Oczywiście cieszył się, nawet bardzo. Nie wiedząc, co robić, ścisnął ją mocno, pocałował w czubek głowy i wtulił w jej włosy. Miał nadzieję, że ten gest pokaże jej, że on również ją kocha. Nie wiedział, czy kiedykolwiek wyzna jej to w słowach… Być może wystarczą jej czyny, którymi będzie chciał to udowodnić. Gdy nagle podniosła głowę i go pocałowała stwierdził, że będzie się tym martwił kiedy indziej.

Po długim pocałunku oderwali się od siebie. Hermiona uśmiechnęła się i spojrzała do swojego kociołka.

- Yyy… Severusie… Chyba musimy zacząć eliksir od nowa.

- Co się stało? – spytał stając za nią i kładąc dłonie w jej talii.

- Cóż… podejrzewam, że gdy… nie pilnowaliśmy eliksiru, to wyparował.

- Cholera…

- Też tak twierdzę. Pójdę po składniki – powiedziała i uciekła z jego objęć.

- Nie mam ich więcej. Poczekaj tutaj, pójdę do lasu – odparł i zaczął nakładać swoją szatę.

- Mogę iść z tobą? – zapytała nieśmiało.

Spojrzał na nią zaskoczony. Widząc ogniki w jej oczach, uniósł lekko lewy kącik ust w uśmiechu.

- Oczywiście. Chodźmy.

Hermiona szybko zarzuciła na siebie swoją szatę. Złapała Severusa pod ramię, po czym opuścili pomieszczenie.

Albus Dumbledore i Minerwa McGonagall siedzieli na tarasie i popijali herbatę.

- Jak poszedł twój plan, Albusie?

- Zaraz się okaże – mruknął tajemniczo.

Drzwi do zamku otworzyły się, a potem zamknęły. Na błonia wyszły dwie ciemne postacie.

- To oni? – spytała Minerwa i wytężyła wzrok.

W świetle księżyca wyraźnie widziała Hermionę Granger trzymającą za rękę Severusa Snape’a.

- Jak ci się to udało?!

- Powiedzmy, moja droga – zaczął i objął McGonagall w talii – że połączył ich eliksir.