Pub Nobilis Sangui był miejscem ekskluzywnym, gdzie sobotnie wieczory spędzały same znakomitości. Wśród nich, w ciemnym kącie lokalu, wydawać się mogło, że z daleka od ciekawskich spojrzeń, siedziała Hermiona. Wypalając papierosa za papierosem, przyglądała się przybyłym czarodziejom, co chwilę popijając whiskey z colą. Mimo, iż wybrała najdalszy zakątek sali, czuła na sobie zaciekawione spojrzenia mężczyzn. Uśmiechnęła się delikatnie i założyła nogę na nogę, przez co jej sukienka podwinęła się trochę, ukazując zgrabne uda.

Po kilku drinkach i kilkunastu spławionych facetach później, zaczęła tracić nadzieję, że zjawi się ktoś, kto zwróci jej uwagę. Miała ochotę się zabawić, miała jednak wymagania, a żaden z podchodzących do niej mężczyzn nie miał ‘tego czegoś’.

Nagle widok przysłoniła jej ciemna postać. Zaciągając się dymem z papierosa, powoli uniosła głowę i spojrzała w twarz ostatniego człowieka, jakiego mogłaby się spodziewać właśnie w tym miejscu.

- Profesorze – skinęła głową.

- Panno Granger – odpowiedział Snape swoim aksamitnym głosem, a Hermiona poczuła w podbrzuszu coś, co całkowicie ją zaskoczyło – Czy miejsce obok pani jest wolne?

- Tak, zapraszam – powiedziała szybko.

To, że podniecił ją właśnie ten facet mocno nią wstrząsnęło. Jego głos, gracja z jaką siadał i wzrok, jakim się w nią wpatrywał, działały na nią jak afrodyzjak.

Severus prychnął cicho, a na jego twarzy pojawił się kpiący uśmieszek. Spojrzała na niego pytająco.

- Nie chciałem wierzyć, że podają tutaj whiskey z tym mugolskim świństwem.

- Razem nie jest złe. Nie czuć tak bardzo alkoholu, a dodając do tego cytrynę i lód, otrzymuje się naprawdę dobrego drinka.

- Panno Granger, proszę wybaczyć, ale moim zdaniem jest to dewastacja zacnego trunku. Chodzi właśnie o to, żeby czuć alkohol i typowy dla whiskey aromat.

- Dla mnie jest za mocne, dlatego wolę w drinku.

- Delikatne, kobiece podniebienie…

To powiedziawszy podniósł do ust szklankę w połowie wypełnioną bursztynowym płynem i wlał całość do ust. Hermiona przyglądała mu się z błogim uwielbieniem. Musiał to zauważyć, bo kącik jego ust drgnął lekko, jakby powstrzymując się od uśmiechu.

Kobieta wyjęła z paczki kolejnego papierosa.

- Pani pozwoli – powiedział Snape, zapalając zapalniczkę tuż przed jej nosem. Odpaliła i zaciągnęła się głęboko.

- Dziękuję.

- Cała przyjemność po mojej stronie  – odparł, podpalając swojego papierosa.

- Długo pan pali, profesorze?

- Od czasów przejścia na jasną stronę.

Na dłuższy czas zamilkli. Hermiona nie bardzo wiedziała, czy może zacząć ten temat, a Snape widocznie czekał na jej krok. Postanowiła więc nie psuć wieczoru pytaniami o przeszłość.

- Często pan tutaj bywa?

- Jestem pierwszy raz. Mogę zaproponować pani drinka?

Spojrzała na niego zdziwiona.

- Z jakiej okazji?

- Cóż, wydaje mi się, że kiedy mężczyźnie, w pubie, podoba się kobieta, i widzi, że ma ona pustą szklankę, nie jest niczym dziwnym propozycja kolejnego drinka.

Patrzyła chwilę w jego ciemne oczy, chcą z nich coś wyczytać. Nadal były jednak bezdenne, tak, jak zapamiętała.

- Nie poderwie mnie pan w ten sposób.

- Gdzieżbym śmiał.

Znów patrzyli na siebie przez dłuższą chwilę, po czym Hermiona skinęła głową w odpowiedzi na zadane przez niego wcześniej pytanie. Uśmiechnął się z triumfem, wstał i podszedł do baru. Hermiona obserwowała jego płynne ruchy, intensywnie zastanawiając się, czy wierzy we własne słowa, które przed chwilą wypowiedziała. Prawda była taka, że Snape poderwał ją, gdy tylko podszedł do stolika.

Wrócił po chwili i postawił przed nią szklankę, którą szybko chwyciła i przycisnęła do ust. Po paru łykach odstawiła ją z powrotem na stół, odetchnęła głęboko i spojrzała na swojego dawnego nauczyciela. On wpatrywał się w nią wyraźnie zaciekawiony. Nagle zalała ją fala gorąca.

- Pan… - spoglądała przerażona to na Snape’a, to na szklankę.

Severus zaśmiał się głośno, odchylając głowę do tyłu, a Hermiona, pomimo strachu, musiała przyznać, że nigdy wcześniej nie słyszała piękniejszego dźwięku.

- Doprawdy, panno Granger, proszę mi wierzyć, że nie muszę niczego dodawać do drinków kobiet, które chcę zobaczyć w moim łóżku. Zawsze znajdują się tam z własnej woli.

Posłał jej takie spojrzenie, że zapewne przewróciłaby się z wrażenia, gdyby była zmuszona wstać. Ponownie napiła się swojego drinka, ciesząc się, że Snape nie chce jej po prostu wykorzystać. Jeżeli coś tej nocy miałoby się wydarzyć, chciałaby pozostać w jako takiej trzeźwości umysłu.

- A co panią tutaj sprowadza?

- Hmm – zastanowiła się chwilę – Chciałam się zabawić, jednak na obecną chwilę nikt mnie nie pociąga.

Spojrzał na nią z powątpiewaniem, po czym zrobił ostatnią rzecz, jakiej się spodziewała. Wstał, złapał jej twarz w dłonie i pochylając się nad stołem – pocałował.

Zakręciło jej się w głowie, więc nie zareagowała od razu. Powoli zaczęła zdawać sobie sprawę, że jego zimne dłonie palą jej policzki, a język, ślizgający się po jej ustach, próbuje dostać się do środka. Uchyliła delikatnie wargi, co on szybko wykorzystał. Nagle zalała ją fala niewyobrażalnej rozkoszy. Chciała go, tu, teraz, natychmiast!

Równie szybko, co ją pocałował, odsunął się. Gdy w końcu otworzyła oczy, zobaczyła jego przepełniony samozadowoleniem wzrok.

- Chyba muszę odwołać to co powiedziałam…

- Zdziwiłbym się, gdyby pani tego nie zrobiła.

Myślała przez chwilę, po czym odezwała się niepewnie:

- Może chciałby pan zobaczyć, gdzie mieszkam, profesorze?

- Z chęcią, panno Granger.

Wstali. Severus podał jej ramię, które przyjęła szybko, ciesząc się, że może przebywać tak blisko tego mężczyzny. Wyszli z pubu i teleportowali się.

Hermiona szybko otworzyła drzwi okazałego domu i przystawiając palec do ust, nakazując Snape’owi ciszę, zaprosiła go do środka.

Ledwo zamknęła drzwi, a została odwrócona i namiętnie pocałowana. Severus nie grzeszył delikatnością. Najpierw gryzł i całował jej usta, potem szyję i dekolt. Powoli schodził coraz niżej. Gdy dotarł do punktu strategicznego, czuła, że dłużej nie wytrzyma.

- Sypialnia… - mruknęła cicho.

Snape warknął, podniósł ją, a gdy oplotła go nogami w biodrach, zaczął iść w kierunku schodów.

Severus dzielnie wspinał się w górę, cały czas całując Hermionę. Smakowała whiskey i colą, i choć  wcześniej podchodził sceptycznie do mugolskich napojów, musiał przyznać, że w połączeniu z jej ustami miało to dość ciekawy smak.

Zatracając się w przyjemności, nie zwrócił uwagi na komódkę, która zawsze stała na korytarzu, a w którą właśnie przywalił z całej siły kolanem.

- Cholera… - warknął w jej usta, bo nie pozwoliła mu przerwać pocałunku. Odmruknęła mu, że przygotuje mu rano maść na siniaki, i że ma ją jak najszybciej zanieść do pokoju.

Gdy Severus zamknął w końcu drzwi sypialni, rzucił ją na łóżko i szybkimi ruchami zaczął rozbierać, zarówno ją, jak i siebie. Hermiona nie mogła powstrzymać się od cichych westchnień, gdy odkrywała coraz to nowe części jego ciała. Bladość jego skóry niesamowicie kontrastowała z mrokiem pokoju. Mogła dokładnie zobaczyć każdą bliznę na jego ciele, a gdy ich dotykała, czuła narastające podniecenie. Zamknęła oczy, rozkoszując się jego bliskością, jego dłońmi na jej piersiach, ustach na brzuchu… W końcu jego wargi znalazły pewien niesamowicie czuły punkt. Jej ciało wygięło się w łuk, domagając się więcej. Snape’owi nie trzeba było powtarzać. Chwilę potem, do jego języka dołączyły również palce, co spowodowało, że zaczęła jęczeć cicho.

- Pro… profesorze… - wymruczała, co widocznie podziałało na niego mocno, bo oderwał usta, aby pocałować jej wargi, jednocześnie dając jej to, na co czekała.

Severus był cichym kochankiem, jednak właśnie te jego ledwie słyszalne westchnienia doprowadzały ją do szaleństwa. Zauważył to, bo ustami zaczął dotykać jej ucha, jednocześnie szepcząc i wzdychając. Ciepłe powietrze i chłodne wargi w połączeniu z jego jednostajnymi ruchami doprowadziło ją do szczytu. Snape poczuł to bardzo wyraźnie i zaczął poruszać się szybciej i szybciej, aby po chwili samemu opaść na poduszki, z uczuciem spełnienia.  Zasnęli przytuleni do siebie, szczęśliwi i zadowoleni, że właśnie dziś odwiedzili ten pub.

Promienie letniego słońca rozjaśniły sypialnie. Hermiona właśnie się przebudziła, nie miała jednak ochoty wstawać. Spojrzała na Severusa, leżącego obok niej i uśmiechnęła się lekko. Poprzednią noc będzie wspominać do końca swojego życia. Nigdy nie przypuszczała, że coś takiego może aż tak bardzo urozmaicić ich życie seksualne i na nowo rozpalić w nich ogień.

Nagle rozległo się pukanie do drzwi sypialni. Mężczyzna otworzył oczy i spojrzał na Hermionę.

- Otwórz… - jęknął i zamknął oczy.

- Severusie, przypomnę ci, bo może zapomniałeś, że to również twój syn.

- To niemożliwe, mój syn nigdy nie dobijałby się do sypialni rodziców z samego rana – to powiedziawszy zakrył sobie głowę poduszką, dając do zrozumienia swojej żonie, że przegrała.
Hermiona wstała, kręcąc z niedowierzaniem głową, zarzuciła na siebie szlafrok i otworzyła drzwi, za którymi stała ich jedenastoletnia pociecha.

- Cześć, mamo.

- Cześć Jasper – powiedziała i ziewnęła, a młody Snape uśmiechnął się niewinnie.

- Ciocia Ginny była przed chwilą i kazała ci to przekazać  – wyciągnął w jej stronę dość grubą kopertę – Powiedziała też, że ten scenariusz pewnie bardziej wam się spodoba.
Hermiona Granger-Snape odlała się rumieńcem, a jej syn, z uśmiechem firmowym Snape’ów, odmaszerował do swojego pokoju.